مهر که می‌رسد، شهر بوی مدرسه می‌گیرد

یادداشت ـ نسرین قربانی

مهر که می‌رسد، حال و هوای شهر کمی فرق می‌کند. انگار خیابان‌ها شلوغ‌تر می‌شوند، مغازه‌ها رنگ و بوی تازه‌ای می‌گیرند و صبح‌ها صدای رفت‌وآمد دانش‌آموزانی که با کیف‌های نو راهی مدرسه‌اند، دوباره به شهر برمی‌گردد.

بوی دفتر و کتاب نو، مدادهایی که هنوز تراشیده نشده‌اند، لباس مدرسه‌ای که برای اولین بار پوشیده می‌شود و کفش‌هایی که قرار است یک سال تمام همراه بچه‌ها باشند؛ همه این‌ها بخشی از خاطره‌ای است که برای خیلی از ما با نام مهر گره خورده است.

برای بعضی‌ها، مهر یعنی شروع یک سال تحصیلی تازه؛ اما برای خیلی از خانواده‌ها، شروع مدرسه فقط خرید کیف و کفش و دفتر نیست. هزینه‌های مدرسه، سرویس، لباس، لوازم‌التحریر و کلاس‌های مختلف، بخشی از دغدغه خانواده‌هاست؛ به‌خصوص خانواده‌هایی که چند دانش‌آموز دارند.

با این حال، چیزی که در هیاهوی بازگشایی مدارس نباید فراموش شود، خودِ بچه‌ها هستند. کودک و نوجوانی که قرار است چند ساعت از روزش را در مدرسه بگذراند، فقط به کتاب و نیمکت و تخته نیاز ندارد؛ به محیطی امن، معلمی صبور و فضایی نیاز دارد که در آن احساس دیده‌شدن و آرامش کند.

مدرسه فقط جایی برای درس خواندن نیست. خیلی از دوستی‌ها، خاطرات، شکست‌ها و موفقیت‌های زندگی از همان کلاس‌های کوچک شروع می‌شود. شاید سال‌ها بعد، بسیاری از درس‌های کتاب‌ها از یاد بروند، اما یک معلم مهربان، یک دوست خوب یا حتی جمله‌ای که در روزهای سخت مدرسه شنیده‌ایم، در ذهنمان باقی بماند.

مهر برای دانش‌آموز کلاس اولی، شروع یک دنیای تازه است؛ برای دانش‌آموز سال آخری، شاید آخرین قدم‌های یک دوره از زندگی. برای پدر و مادرها هم آغاز دوباره نگرانی‌ها و امیدهاست؛ اینکه فرزندشان در مدرسه چه یاد می‌گیرد، با چه کسانی دوست می‌شود و آیا می‌تواند سال تحصیلی خوبی را پشت سر بگذارد.

حالا دوباره زنگ مدرسه‌ها به صدا درمی‌آید و حیاط‌هایی که چند ماه خلوت بودند، پر از صدای بچه‌ها می‌شوند. چه خوب است در کنار همه برنامه‌ریزی‌ها برای آغاز سال تحصیلی، کمی هم به کیفیت حال بچه‌ها فکر کنیم؛ به اینکه مدرسه برایشان فقط محل امتحان و نمره نباشد، بلکه جایی برای یاد گرفتن زندگی، تجربه کردن، دوست شدن و ساختن آینده باشد.

مهر آمده است؛ با همان بوی دفترهای نو، صبح‌های زود، کیف‌های رنگارنگ و شوقی که هنوز در چشم خیلی از بچه‌ها می‌شود دید. شاید زیبایی مهر همین باشد؛ هر سال که می‌آید، به ما یادآوری می‌کند که همیشه می‌شود از یک صفحه تازه شروع کرد.

پایان یادداشت/